De Scheppingsmoeder, de Doodsmoeder
De ontembare vrouw heeft nog maar enkele pagina's m'n aandacht of tranen rollen.
Uit het niets, maar van diep.
In haar boek roept Clarissa Pinkola Estés ieder van ons aan.
De ontembare vrouw.
De rand van vergetelheid.
Verdoofd. Ontkracht. Ontworteld.
Instinctief. Intuïtief. Transformatief.
Natuur.
De dode en afgesneden aspecten van onszelf, ze fluisteren niet langer. Ze roepen ons terug. De dode en afgesneden aspecten van het leven zelf. Een leven dat wil leven.
De Scheppingsmoeder is ook altijd de Doodsmoeder.
Daarom, wat wil er om, door en in ons leven? En wat moet dan onontkomelijk sterven?
Onze taak als vrouw bestaat er in het juiste tijdstip van beide aan te voelen.
Het denderend naderen van twee aardplaten. Welke neemt haar plek in?
Om destructie van leven af te wenden, als de tijd daar is begrijpen:
Wat moet sterven te laten sterven,
en wat moet leven
te laten leven.