De Tijd rouwt om zijn geliefde
Ik luister naar een uiteenzetting van Matías De Stefano en mijn verbeelding gaat met me aan de haal.
Zijn woorden veranderen moeiteloos in beelden, zetten zich opnieuw om in woorden, maar dan anders. Episch, intriest. Mijn melancholie op haar hoogtepunt doet zulke dingen.
Zo ongeveer:
Na krampachtig vastklampen liet hij haar uiteindelijk los.
De oneindige diepte in. Scherven achterna, helder als kristal klinkend tegen de rotswand.
Er waren nochtans tekenen.
Het had niet gehoeven.
***
Tijd draagt zwart.
Zijn gewaden wapperen in de snijdende noorderwind, rouwend om zijn eeuwenoude geliefde:
Ritme.
Zacht als de overgang van seizoenen was zij des te denderend in de kadans van een kudde waterbuffels. Speels naast de statische zijde van Tijd.
Met zijn donkere diepe stem tracht hij haar tevergeefs te grijpen in een echo.
'Je hebt de tijd gebroken.
Je brak mijn hart.'
***
Niets.
Geen antwoord,
maar ook geen genadeklap.
Een stille traan rolt over zijn wang.
'Het spijt me dat ik zo verstikkend was. Ze zaten me op de hielen.
Ga terug naar je hart, vind je hartslag, volg je naam. Het échte leven ontmoet je daar.
Ik zal op je wachten.
Het is nog niet te laat.'